Priština-Prizren-Gračanica

Totalno nepripremljeni i neplanski uputili smo se ka Prištini. Ideja je bila da se obidje Kosovo ali ne ove godine. Nedelju dana u rodnom mestu, zbog nekih drugih obaveza, je sasvim dovoljno bilo da samo jedno predloži ”Hoćemo li do Prištine?”.

Leskovac-Priština, oko 104km, preko administrativnog prelaza ”Mutivode” i nije bila neka kilometraža. Brzinski plan, pravimo krug Priština-Prizren-Gračanica, spavanje u Gračanici i povratak nazad. Zo bukira smeštaj, pravi plan šta da obidjemo za ovo kratko vreme i pokret.

Prelaz mutivode Srbija

Administrativni prelaz ”Mutivode” Srbija

Nismo sigurni da znamo šta radimo ali svakako krećemo, do administrativnog prelaza tu i tamo put dobar, inače katastrofalan. Dolazimo na prelaz i ponašamo se u skladu sa znakovima na samom prelazu (STOP dok ti neko ne pokaže da pridješ bliže).

administrativni prelaz mutivode kosovo

Administrativni prelaz ”Mutivode” Kosovo

Najveće iznenadjenje počinje na Kosovskom prelazu, objekat nov i ogroman, asvalt kao pista. Pitaju klasična pitanja; ”Gde idemo”, ”Imamo li šta da prijavimo” i brzinski pregled kofera, sve u svemu ništa neobično.

Nastavljamo dalje, put i dalje kao pista i tako je bukvalno svuda. Brzo stižemo do Prištine i naravno tražimo centar grada. Google navigacija ne radi na Kosovu. Iako smo ”skinuli” offline mapu, ruta se učitava, prikazuje vašu GPS poziciju ali vas neće voditi kako to inače radi već morate sami da pratite put, što i nije tako jednostavno.

Centar je pronadjen i malo mi je nedostajalo da udjem u dvorište vlade Kosova (tamo sam video dobru hladovinu za motor), policajci prilaze i tek kada ja progovorim onda i oni kreću na srpskom, do tada ih nisam razumeo šta su govorili.

Rešili smo uspešno parkiranje, nije bilo nikakvih problema jer su videli da nemam pojima gde se nalazim. Kad bolje razmislim bolje mesto i nisam mogao da nadjem.

Priština

Tražimo lokal gde bi popili po jedno kafence. Nalazimo i poručujemo, malo problema oko sporazumevanja ali na kraju je momak polovično razumeo. OK, tražimo šifru za Wi-Fi i gledamo kuda dalje. Grad je veliki, moderan i vidi se da je  puno para uloženo, a gradi se i dalje.

Obilazimo grad što pešaka što na motoru, nekako brzinski jer nemamo puno vemena. Plan je da odemo prvo do Prizrena.

Priština 1

”NEWBORN”, Priština

Katedrala svete majke Tereze

Katedrala svete majke Tereze

Priština 2

Priština 3

Ima dosta toga videti u Prištini ova mesta su nam bila nekako usput.

Pokrećem ”Sygic” navigaciju (ona je dobro radila, moj predlog je da imate više različitih aplikacija sa navigacijom) i krećemo za Prizren ali ne auto-putem. Idemo preko Lipljana, Štimlja i Suve Reke.

Pristina-Prizren

Priština – Prizren

Put ponovo odličan, a usputni gradovi najviše podsećaju na one u Grčkoj, prostrano veliki i moderni. Takve su kuće, zgrade, poslovni centri.

U Prizrenu obilazimo crkvu Bogorodice Ljeviške, nažalost nije u tom trenutku bila otvorena za javnost. Ogradjena je i vidno oštećena na pojedinim mestima se vide i nagoreli zidovi. Preko puta se nalazi kontejnerski objekat u kome se nalazi i neprekidno dežura kosovska policija.

Crkva Bogorodice Ljeviške, Prizren.  – -Video – –

Crkva Bogorodice Ljeviška je drevna srpska pravoslavna crkva u Prizrenu, zadužbina kralja Milutina. Crkva je podignuta u periodu 1306-1307. godine na ostacima starijeg katedralnog hrama iz 13. veka, koji je takođe zasnovan na mestu još starije, ranohrišćanske crkve.Crkva je vekovima bila saborni, odnosno katedralni hram prizrenskih episkopa i mitropolita Srpske pravoslavne crkve.

Sa jednim od policajaca vodimo razgovor gde i šta da posetimo i naravno gde se nalazi restoran ‘’Kod Sulje’’ (preporuka našeg brata Sergia), jer vreme je za poznati Prizrenski roštilj. Motor ostavljamo tu kod policije i idemo u šetnju. Nije da smo tako hteli već je jednostavnije ići pešaka.

kod sulje

”Kod Sulje”

Preporuka za roštilj!

Sada je već kasno popodne, obilazimo saborni hram Svetog Djordja (i tamo policija dežura neprekidno) jer nam je on najbliži tu u centru. Još mnogo toga ima da se vidi u Prizrenu ali sve ovo ostavljamo za neki drugi put.

Crkva Svetog Djorjda

Saborni hram svetog Djordja, prizren

Crkva Svetog Đorđa – Runovića nalazi se u istorijskom jezgru Prizrena, na trgu „Šadrvan“, tačnije u dvorištu Saborne crkve Svetog Đorđa. Objekat su krajem XV veka i početkom XVI veka podigla braća Runović i posvećen je Svetom Đorđu. Kasnije je, krajem XIX veka, sagrađena Saborna crkva pod istim imenom, tako da je stara crkva više služila za čuvanje ikona i drugih crkvenih relikvija.

Krećemo nazad za Gračanicu. Mesto gde smo rezervisali smeštaj se zove Gornja Gušterica – ‘’Markov Konak’’. Odlični domaćini i sam smeštaj, a na samo 9 km od Gračanice.

Noćimo u G.Gušterici i već sutradan saznajemo da se u manastiru obeležava Velika Gospojina kao manastirska slava.

Gracanica

Gracanica1

Crkva Presvete Bogoridice, manastir Gračanica

Drevni manastir Gračanica, na Kosovu, na levoj obali reke Gračanke, zadužbina kralja Milutina, podignut je između 1315. i 1321. godine.

Sam manastir i grad je prepun ljudi. Dok  doručkujemo u obližnjoj pekari, primećujem dosta automobila sa registarskim tablicama iz Srbije, tu su UN vojnici, i još nekoliko stranih organizacija čije ime ne znam ni da izgovorim. Pijaca funkcioniše normalno, a ljudi ko ljudi svako ide za svojim poslom.

Na samom početku sam napomenuo da su gradovi veliki i moderni ali ovo ne važi za Gračanicu, a slično je i u drugim srpskim opštinama. Ne razlikuje se od bilo kog drugog grada u Srbiji, nema velikih dizalica i skoro pa ništa se ne gradi.

missing gracanica

Memorijalni park posvećen nestalima Srbima ”MISSING”

Pitam za dalji plan: ”Kuda sad?”, ”Gazimestan”-Kao iz topa. Planer puta radi perfektno 😀 .

Izlazimo iz Gračanice i krećemo prema Prištini, tačnije prema Gazimestanu. Tankiramo gorivo u Prištini i za ovu priliku tražim pumpu koju koriste i skuplja vozila odnosno pumpu na kojoj ima gužve. Zvuči glupo ali evo i zašto! Malo sam se raspitivao gde sipati gorivo i nisam dobijao baš konkretne odgovore, negde je Grčko gorivo pa je ponekad i lošeg kvaliteta,a ponekad pomešano sa ko zna čime, negde je baš loše i slično, pumpi ima na pretek ali nekako prazne. Nije mi bilo svejedno gde ću sipati pa sam iz ovih razloga tražio pumpu na kojoj ima gužve. Po principu ako dosta ljudi tu tankira sigurno je gorivo OK. Inače benzin je nešto manje od jednog evra.

Gazimestan

Gazimestan

Na samo pet kilometara, severoistočno  od Prištine nalazi se  memorijalni kompleks Gazimestan. Te 1389. godine  odigrala se Vidovdanska bitka ili Kosovski boj. Po mnogima i najznačajnija bitka srednjevekovne Srbije.

Činjenica da se nalazimo na ovom prostoru ispunjava nas neverovatan osećaj i teško da ga mogu rečima opisati.

Gazimestan 2

Policijski kontejneri na ulazu u kompleks -Snimljeno sa unutrašnje strane-

Kompleks je opasan metalnom ogradom i čini mi se sa bezbroj kamera. Mala kapija i sa desne strane dva objekta u kojma neprekidno dežura Kosovska policija. Jedan govori Srpski drugi ne i tako je svuda gde smo bili. Srpski policajac nam objašnjava da moramo ostaviti lične karte i da možemo slobodno da udjemo u kulu.

Gazimestan 1

Očigledno je da niko ne održava ovaj kompleks, a retko ko ga i posećuje. Trava i šiblje prekriva i ono malo betona, a unutrašnjost kule je posebna priča.

Gazimestan 4

Na svakom stepenišnom odmorištu nalazi se po jedna mermerna ploča sa uklesanim stihovima iz kosovskog boja, a na vrhu raspored na bojištu.

Vreme nas je odlično poslužilo pa sa vrha kule se vidi čitavo Kosovo polje. I kako za sve ovo treba dosta vemena nismo stigli da obidjemo  Muratovo turbe, iako sam želeo da upoznam i ovaj deo istorije Vidovdanske bitke.

I na kraju ono što mnoge i zanima. Obilazili smo i proveli neko vreme u samoj Prištini, Prizrenu, Gračanici i usputnim mestima, problema nismo imali ali je svima velika znatiželja bila da pogledaju registarske tablice na motociklu. Uglavnom svi znaju i razumeju srpski jezik.

Da podsetim. Google navigacija ne radi na Kosovu, možete da skinete offline mapu ali vas neće voditi kako to klasično radi već imate ucrtanu rutu i vašu GPS poziciju. Predlažem da pre odlaska instalirate više tipova navigacija ja sam lično koristio ”Sygic” i dobro je radila (nema sve podatke kao Google ali OK je vodila svuda).

Za one koji su nekada bili na Kosovu, danas ga zasigurno neće prepoznati, putevi su odlični, gradovi prostrani, veliki i moderni, osim srpskih opština i to se odmah primeti.

Ko nije nikada bio predlažem da ode.

Srećno!

Senjski rudnik

SENJSKI RUDNIK

Senjski Rudnik rodno mesto industrijalizacije Srbije, osnovan je 1853. godine. Naselje u kome danas živi samo pet stotina stanovnika, oko 160 godina snabdeva Srbiju mrkim ugljem, energetskim resursom čijom je eksploatacijom krajem 19. veka omogućen razvoj kragujevačke topolivnice – prve moderne srpske fabrike.

SENJSKI RUDNIKNaselje se nalazi na 150km jugoistočno od Beograda i 20km istočno od Ćuprije i autoputa Beograd-Niš. Smešteno na 530m nadmorske visine, u regionu koji se još uvek može pohvaliti netaknutom prirodom i čistim vazduhom, ima veoma bogatu istoriju, materijalnu i nematerijalnu baštinu.

SENJSKI RUDNIK

Parna mašina iz 1872.godine

Parna mašina drvene prenosnike i dalje je u funkciji i radi posao kao prvog dana

Najveći istorijski značaj čine: Aleksandrov potkop (1853) – spomenik industrijskog nasleđa u okviru muzejskog kompleksa, parna izvozna mašina (1872) – kulturno dobro jedino takve vrste u svetu, Muzej ugljarstva Srbije, škola, centar za kulturne aktivnosti, železnička stanica, crkva sv.Prokopija, bolnica-Bratinska blagajna, sportska igrališta. Oni su svedočanstvo da je Senjski Rudnik živa industrijska zajednica od 19. do 20. veka – zasnovana na eksploataciji uglja.

Danas, Senjski Rudnik traga za novim izvorima prihoda i zaposlenošću. Rudnik je i dalje u funkciji, ali se procenjuje da će rezerve uglja da se iscrpe u narednih nekoliko godina. Uprkos ekonomskom padu grad nastavlja da bude jak simbol i centar regionalnog identiteta.

Vojvođanska moto istorija!

Internacionalna moto trka na trkalištu u Subotici privukla je 6.000 gledalaca. Uređena i ograđena pista, objekti…Za subotičke ljubitelje moto sporta ovo zvuči kao bajka ali da čežnja bude još snažnija, ovo su događaji koji su se godinama odigravali u našem gradu. Pre 2. Svetskog rata bio to „Moto club Champion“ a nakon rata „Auto moto društvo POBEDA“.

Na mestu trkališta je danas hipodrom a ljubitelji i vlasnici mašina, svoju strast žive uglavnom na putevima.

auto-moto-subotica

Članska knjižica – Auto moto klub Subotica

Ernest-Arnold-50-ih-godina-1

Ernest Arnold, pedesetih godina

Plakat-1952

Letak iz 1952. Godine

Na-hipodromu-04-06-1953-g

Na hipodromu 04-06-1953.g

Moto klub POBEDA – Subotica

motociklizam-subotica1

Šta je Gabor Sagmajster značio za srpski i subotički motosport, moći ćemo da procenimo tek sa određene vremenske distance. Tada ćemo moći da kažemo da smo imali jednog asa i u toj disciplini, u moto sportu u kojem ne postojimo na svetskoj sceni. Svetska trkališta su većinom rezervisana za velike nacije, koje imaju industriju i tradiciju. Ima naravno izuzetaka, pa ako gledamo i Suboticu odakle dolazi Sagmajster, naći ćemo jaka uporišta u prošlosti koja možemo posmatrati kao tradicionalnu sklonost generacija Subotičana ka mehanici i motociklizmu.

Osim onih koji su ljubav prema motociklima kultivisali na trkalištima, ove mašine sa dva točka donosile su i druga zadovoljstva. Status u društvu, vožnje iz zadovoljstva, maltretiranje matoraca u noćnim satima…Šezdesetih godina „Subotičke novine“ pišu da su stanari ulice Vladimira Nazora u centru grada, sluđeni ponašanjem omladine na motorima koja se tu skuplja. Mnogo toga govori ova karikatura iz „Subotičkih“ 1958. godine.  Vidi se nekoliko stvari. Ženska moda pedesetih, mladi provode vreme na igrankama, šta je značilo imati Vespu…

auto-moto-subotica

Sedamdesete godine su u Suboticu donele motoraške “bande”: Škorpione i Orlove. Motoraši voze sve moguće što ide na dva točka. Prednje vile su sve duže a „kormanj“ sve širi. Nadogradnja  u domaćoj izradi – hromirane cevi od pola cola. U to vreme dominiraju Tomosovi APN 4 a jače mašine su imali samo sinovi imućnijih građana, što su tada bile zanatlije – vlasnici privatnih zanatskih radnji.

APN 4 su ipak bili najzastupljeniji i iznenađujuće izdržljivi. Polovinom osamdesetih, tinejdžeri – braća Dobrički i Taša Grbin “Apencima” za jednu noć stižu iz Subotice do Rijeke a onda se spuštaju niz Jadransku obalu.

Romantično doba snalaženja i improvizovanja završilo se tek nedavno, od kada je liberalizovan uvoz polovnih motocikla. Tek tada je veći broj njih  ostvarilo svoj dečački san i zajahalo motor koji je želelo. Niču udruženja, organizuju se moto susreti, putovanja…

motorasi-subotica

Subotica sedamdesetih

auto-moto-subotica-3

motocikli-subotica

Šezdesetih (prodavnica Agroservis)

Pre II Svetskog rata

Korisni komentari:

Aleksa

U godinama nakon II.svetskog rata moto trke su se održavale po ulicama grada. Nama mladima je neizrecivo imponovala Verštro Irma,kasnije udata Milošev. Videti ženu u to vreme na motociklu, i to u najvećoj kubikaži (500) je bila najveća senzacija.

Anonimni

Nemam podatke ali znam da je Mačković Pajo, kao i njegova supruga učestvovala na trkama motorbiciklista. Obradović Sava njega su najviše volila deca, brzina njegova je bila fenomenalna, čak se jednom izvan piste zakačio na tarabi i to na zapadnom delu pre škole, prošao je sa malo ogrebotina. Atraktivne su bile vožnje motora sa prikolicama kada je onaj do vozača balansirao. Malo je bilo učesnika iz okolnih zemalja, ponekad neko iz Mađarske. Sećam se i vrlo mladih učesnika na mopedima, čak je bilo bicikla sa pomoćnim motorima DONGO. POBEDA je tada bila iza ŽUTE KUĆE i to na prvom spratu. Sada je ovde Savez slepih, mislim da su ovde bile i ostale sekcije tehnike – letači, radio-amateri, tehničari ostalih struka.DGY

janoš


Ako i sami imate informacije o moto istoriji ili stare fotografije, dozvolite nam da ih objavimo za neke nove moto klince, a samim tim i sačuvamo od zaborava.

Molimo Vas da nam ostavite poruku putem forme ispod i mi ćemo vas kontaktirati.

Bratstvo

brotherhood Reč “Brat” se danas izgovara uobičajno pogotovo u moto svetu.  Izgleda da ako kupite motocikl svi ostali koji voze sada su postali vaša braća. Neki to zovu bratstvo kada delimo isti entuzijazam, vetar, put ili vozilo na dva točka. Neki to zovu bratstvo kada  zajedno provozate nekoliko kilometara.

Šta je  bratstvo?

Prema veri postoje Braća. Braća u hramovima, manastirima, braća po veri.  Braća u različitim organizacijama. Braća po krvi. Braća po nacionalnosti. Braća po oružju…..

 

Najsnažnije bratstvo je svakako vojno. Svedoci smo svih dosadašnjih ratnih stradanja, ratova prošlih ali i onih koji se trenutno vode. Veza koja se izmedju muškaraca stvori na svim tim ratištima je neraskidiva, a odnosi takvi da se sa pavom mogu zvati braćom.

Moramo napomenuti da je služenje vojnog roka imalo ogroman uticaj na mladog čoveka. Veza stvorena u ovim uslovima često se prenosila i u civilstvu.

Kada je reč o moto svetu, postoji jaka veza između onih koji sebe nazivaju braćom.

Šta je brat u moto  svetu ?

Kada jednom prođete kroz određeni period, članovi kluba gledaju vaše ponašanje, vaš stav, vašu posvećenost, poverenje i lojalnost, da budete tu gde se nalazite. Ako ste zapravo završili ovaj period, onda će vam možda biti zatraženo da postanete prospekt. Tokom ovog vremena vi ste stavljeni pod mnogo intenzivniji pregled. Vi i ostali članovi kluba će saznati da li ste prigodni da budete deo kluba i ako možete prihvatiti ostale članove kao braću isto toliko koliko prihvatate rođenog brata ali  i da vas ostali članovi prihvate kao Brata.

Možete li se posvetiti drugima u klubu bliže kao što biste se posvetli svojim najbližima? Mnogo puta je još bliža obaveza od porodice. Osoba koju zovete bratom postaje porodica kao deo njegovog, a vi ste deo njih.

Uobičajena fraza koja se koristi u MC krugovima je “Ja sam čuvar mog brata”. To znači da ćete ga podržati i pomoći na bilo koji način i u bilo kom smislu, ali bukvalno.

Sa svom tom posvećenošću, takođe ne biste tražili od Brata da uradi nešto drastično bez vrlo dobrog razloga za to. Braća se možda ne slažu, ali će se uvek međusobno poštovati.

Molimo vas da obratite pažnju da ako do sada niste imali iskustva sa ozbiljnijim MC klubovima da ipak ne koristite reč ‘’Bratstvo’’ ili ‘’Brat’’.  Oni uzimaju reč “Brother ili Bro” vrlo ozbiljno i koriste je onda kada žele da ukažu poštovanje  prema sopstvenom klubu, njihovim članovima ali i prema drugom klubu kome su tu reč dali.

Nije Brat samo osoba sa kojom deliš istu krv, već i osoba za koju si spreman tu istu krv da daš!

Sledeći put kad osetite  potrebu da pozovete nekog sa ‘’Brate’’ ili ‘’Bro’’, setite se šta stoji iza toga.

Posvećenost ili samo pokušaj da se dobro osećate i budete deo nečega što niste!

O Novom Sadu

Novi Sad/Újvidék/Neusatz je već tri veka, koliko postoji pod tim imenima, prostor raznolikog, bogatog kulturnog nasleđa mnogih naroda koji u njemu žive. Materijalna i nematerijalna kulturna baština stvarana u prošlim vekovima osnov je na kome počiva interaktivna mreža naučnih i kulturnih institucija, što Novi Sad danas čini prostorom aktivnog susreta kultura i različitih identiteta. Kreativna energija koju nose omladinske grupe i organizacije doprinela je da, uz već prepoznatljivu tradicionalnu kulturnu platformu, Novi Sad bude Evropska prestonica culture 2021. i Omladinska prestonica Evrope 2019.

Novi Sad je grad muzeja, galerija, manifestacija od kojih je muzički festival EXIT stekao internacionalna priznanja i neospornu prepoznatljivost. Svojim urbanim središtem i ruralnim okruženjem Novi Sad posetiocima nudi agendu neverovatne sadržajnosti. U okolini urbanog gradskog jezgra koje obeležavaju barokne, neorenesansne, klasicističke i Bauhaus građevine, su izletišta, očuvani eko sistemi i kompleks pravoslavnih manastira na prostoru Nacionalnog parka Fruška gora. Salaši, čarde i vinski putevi na obodima Novog Sada posetiocima pružaju mogućnost da dožive svo bogatstvo gastronomije i seoskih običaja. Novi Sad, grad na Dunavu, grad evropske istorije I tradicije i balkanske gostoljubivosti je iskustvo koje vam nedostaje.

 

Dobro došli!

Preuzeto sa novisad.travel

Petrovaradin – istorija

Petrovaradinska tvrdjava

Istorijа beleži dа su nа desnoj obаli Dunаvа, nа Petrovаrаdinskoj steni nаseljа i utvrde imаli Kelti, Rimljаni i Mаđаri, dа bi krаjem 17. vekа u vreme Hаbzburške monаrhije zаpočelа grаdnjа tvrđаve kojа je trebаlа dа zаštiti južne grаnice Monаrhije od prodorа Turаkа nа sever. Petrovаrаdinskа tvrđаvа – “Gibrаltаr nа Dunаvu”, grаđenа je između 1692-1780. Prostire se nа površini od 112 hektаrа. Tvrđаvа imа Gornji i Donji grаd (Podgrаđe). Gornjim grаdom dominirа Torаnj sа sаtom izgrаđen nа mestu stаrijeg, porušenog sredinom 18. vekа. Prečnik sаtа je preko dvа metrа. Brojčаnik je postаvljen nа sve strаne svetа, sаti su ispisаni rimskim brojevimа, а kаzаljke pokаzuju: velikа sаte, а mаlа minute.

Podzemne vojne gаlerije, četvorosprаtni komunikаcijsko-odbrаmbeni sistem dužine 16 km je jedinstvenа аtrаkcijа Petrovаrаdinske tvrđаve. Grаdnjа ovog komplikovаnog sistemа je zаvršenа 1783. Deo spletа koridorа, prostorijа rаzličitih nаmenа, borbenih linijа sа puškаrnicаmа i minskih sistemа u dužini od oko 1 km dostupаn je posetiocimа uz stručno vođenje Vodičke službe Muzejа grаdа Novog Sаdа.

U podnožju Tvrđаve nаlаzi se Rimokаtoličkа crkvа Sv. Jurаjа sа sаmostаnom izgrаđenа u bаroknom stilu između 1701. i 1714. U podrumu je kriptа u kojoj su sаhrаnjeni predstаvnici visokog plemstvа poginulog u bitkаmа sа Turcimа počev od 1696. i nаjpoznаtijoj – Petrovаrаdinskoj bici kojа se odigrаlа u аvgustu 1716.
Bаrokno Podgrаđe je još nedovoljno poznаt аrhitektonski drаgulj koji unutаr kućа oronulih fаsаdа čuvа viševekovne istorijske priče i mitove.
Nа južnoj periferiji Petrovаrаdinа nаlаze se Tekije, lokаlitet nа kome se dаnаs nаlаzi jedinstvenа rimokаtoličkа crkvа posvećenа Mаriji Snežnoj. Sаvremeni hrаm, podignut 1881, izgrаđen je nа mestu nа kome se u jednom istorijskom trenutku nаlаzilа džаmijа. Izgrаdnjа crkve kojа nа vrhu kupole ispod krstа imа i polumesec povezаnа je sа pobedom hrišćаnske vojske nаd Turcimа u аvgustu 1716.

Petrovaradinska tvrđava spada među najznačajnije, sačuvane, evropske fortifikacije. Pored toga što je simbol Grada, ona je svedok multikonfesionalne tradicije snažno oslonjene na evropsku kulturu, ali i najatraktivnija turistička zona Novog Sada. Danas je to prostor gde se nalazi oko stotinu umetničkih ateljea, zatim restorani, kafei, muzeji, galerije … Petrovaradinska tvrđava je mesto gde se održava EXIT festival, jedan od najznačajnijih muzičkih festivala u Evropi. U podnožju Gornje tvrđave je Podgrađe – barokni Gradić, deo Petrovaradina gde se značajem izdvaja Rimokatolička crkva Sv. Juraja sa samostanom.

Preuzeto sa : wwwnovisad.travel

Čurug

Храм_Вазнесења_Господњег_у_Чуругу

Selo koje najviše liči na grad!

Čurug je najveće naselje u Šajkaškoj. Danas to više nije. Smešten je na visokoj lesnoj terasi na desnoj obali Tise. Tisa je, praveći svoj najveći meandar kod Čuruga, podlokavala lesnu terasu i stvorila je strme odseke. Mesto se tako našlo na samoj obali reke.Korito reke je ispravljeno 1858. i meandar je postao velika mrtvaja. Pre prokopavanja novog toka Tisa je imala veliki značaj za Čurug i okolna sela, jer je on bio pristanište i trgovačko mesto. Sada je on to prestao da bude.
Kroz Čurug prolazi važna saobraćajnica u pravcu sever-jug, kojom je mesto povezano sa svim potiskim naseljima od Segedina do Titela. Istim pravcem ide kroz Čurug i železnička pruga od Novog Sada do Subotice i prema Mađarskoj.
Iako je Čurug poljoprivredni kraj, racionalno gazdovanje u čuruškom ataru počelo je tek posle komasacije iz 1894. godine. Od tada se na udaljenijim imanjima intenzivno grade salaši gde su se obavljali svi poljoprivredni poslovi.
curug vetrenjačeČurug je vrlo staro naselje. O tome govore i arheološki nalazi na lokalitetu „Jarak“ kod Čuruga. Stručnjaci smatraju da se radi o vremenu na prelazu iz halštatske u latensku kulturu sredinom 4. veka pre nove ere. Svoje naseobine gradili su Kelti, Jazigi, Dačani, Huni, Avari, Protobugari, Franci sve do dolaska Slovena i Mađara.U bačkoj županiji za vreme Arpadovaca bila su četiri naselja sa imenom Čurug. Jedno od njih je prethodilo ovom Čurugu na Tisi. Prvi pomen imena mesta je u poveljama kralja Bele IV iz 1238. pod imenom Čurlak (Churlak). Od 1254. Čurug se spominje kao posed koji često menja svoje gospodare. Neko vreme je bio posed Đurđa Brankovića. Dolaskom Turaka (1526) u ove krajeve Čurug pripada titelskoj nahiji u segedunskom sandžaku. Prema popisu iz 1554. imao je svega šest domova a u 17. veku se vodi kao naseljeno mesto. Sa Arsenijem Čarnojevićem, 1690, u Čurug se doseljava veći broj porodica. Posle Karlovačkog mira (1699) Čurug ulazi u sastav Potiske granice i sedište je kapetana (Jovan Lazarević). Ukidanjem granice 1750. uključuje se u Potiski dištrikt sa sedištem u Bečeju. Kada je osnovan Šajkaški bataljon (1763) Čurug je jedno od prvih šest provincijskih mesta koja 1769. ulaze u sastav Bataljona, najpre sa Gospođincima čini jednu kompaniju, a 1809. se izdvaja u posebnu.
Tokom 19. veka Čurug je zadesilo pet velikih nesreća: kuga hara 1830/31; u Srpskom narodnom pokretu 1848/9. selo je popaljeno, živalj pobijen, što je preostalo izbeglo je; kolera kosi Čurug 1866. i dve poplave, 1888. i 1895. godine.

Biserno ostrvo čurug

Biserno ostrvo

Posle razvojačenja Bataljona (1873) Čurug pripada novoformiranom žabaljskom srezu u okviru bačko-bodroške županije. Ujedinjenjem Vojvodine sa Kraljevinom Srbijom, posle Prvog svetskog rata postaje deo države Srba, Hrvata i Slovenaca.
Prva pravoslavna crkva u Čurugu podignuta je 1742. od pletara. Međutim, kako se živalj uvećavao bilo je potrebe da se izgradi nova crkva, veća i od boljeg materijala. Crkva je sagrađena 1773. na istom mestu kao i stara a uz blagoslov bačkog vladike Arsenija (Radivojevića) posvećena je na Spasovdan iste godine. Prema tvrdnjama parohijalnog administratora Vasilja Teofanovića (1891) ona je trajala sve do 1849. kada je zajedno sa selom spaljena. Obnavljanje spaljene crkve na istom mestu nije bilo preporučljivo zbog blizine Tise (28 m) i opasnosti od podlokavanja. Gradnja nove crkve u središtu sela započela je 1857, posvećenje u slavu Spasova obavio je žabaljski protojerej Maksim Papić 1861. a blagoslovio bački vladika Platon (Atanacković) 1862. godine.
Čuruška škola je bila među najstarijima u Šajkaškoj. Najraniji pisani podatak je iz 1785. kada je ocenjeno da je stara i trošna. Sa gradnjom nove i lepše se odugovlačilo, čak se smatra da je i 1802/3, kada je imala 60 đaka, bila u istom stanju kao i ranije. Zabeleženo je da je 1835. sagrađena jedna zgrada a druga je podignuta 1851/2. o trošku opštine. Tek od 1815. bili su poznati čuruški učitelji, a dotle je nastavu izvodio Ignjat Savić. Od 1919. radila je državna narodna škola.
Srpska čitaonica otvorena je 1869. na predlog učitelja Stevana Jankovića. Njegovim zalaganjem osnovano je i Srpsko crkveno pevačko društvo 1868. godine. Kulturno-prosvetno društvo „Kolo“ osnovano je 1902. a čuruška omladina osnovala je 1907. društvo „Srpski Soko“. U Čurugu je pored ovih društava postojala i radila Ženska dobrotvorna zadruga u Šajkaškoj. Pored srpskih radila je i Mađarska čitaonica, Mađarsko pevačko društvo, zatim Jevrejsko ukopno društvo i slično.
Popisom iz 1720. u Čurugu je zabeleženo 18 ribara, lađar, dunđer, mesar, kočijaš, ćurčija, dva abadžije i jedan osrednji trgovac. Čurug je onda imao i jednu suvaču i, naravno, suvačare. Podaci o prvim samostalnim zanatlijama su iz 1815. i kasnije. Kolar Jozef Fuks je još 1810. plaćao taksu, ali se tek 1815. stalno naselio u Čurugu. Prvih godina 19. veka Čurug je najveće naselje u Šajkaškoj, pa se samim tim smatrao i trgovačkim mestom, s obzirom da su se u jesen žitaricama tovarile lađe za Hrvatsku i savernu Mađarsku i u druge krajeve u Monarhiji. Tako je 1803. bilo osam trgovaca. Trgovci žitaricama bili su Teodor, Petar i Jovan Petrović a stokom su trgovali članovi porodice Tapavica. Mihail Tapavica držao je krčmu koju mu je preneo rođak Matijas Lorenc, dok je sam kupio još tri. Prvo svratište (gostionica sa prenoćištem) „Kod dva bela goluba“ otvorio je još 1809. trgovac Petar Kanački, koji će kasnije do 1815. zakupljivati i krčme. Na Tisi kod Čuruga 1825. bilo je devet vodenica. Početkom 1914. raspisan je konkurs za uvođenje električnog svetla u domove i po ulicama.
Između dva svetska rata postojala su dva mlina, ciglana i mlekara. Zatim dve zemljoradničke zadruge koje su osnovane još 1901. i radile su do 1941. godine. Od finansijskih institucija treba spomenuti najraniju Zadrugu za međusobno pomaganje i štednju iz 1880/82. godine. Od 1902. do 1909. otvorene su još tri slične novčane zadruge.
Čurug nije mogao da postane centar uprkos tome što je najveće naselje u Šajkaškoj. Razlozi su u nešto nepovoljnijem geografskom položaju. Zato je upućen na Žabalj, sedište, nekada sreza, danas opštine i Novi Sad, centar regiona. Čurug je planski građen, sa ušorenim kućama i unakrsno prosečenim ulicama. Od svih šajkaških naselja on ima izgled koji najviše liči na gradski. Njegov centar je uređen po ugledu na najveće gradske centre, sa proznim prostorom i parkom, čije su glavne ulice dobile asfalt još pre Prvog svetskog rata.

Bačka Topola

Opština Bačka Topola se nalazi u severnom delu Srbije, Vojvodine, još tačnije u severnom delu Bačke. Nikla u srcu Panonske nizije, Bačka topola je oduvek bila tranzitno stajalište. Grad Bačka Topola je privredni, politički i kulturni centar istoimene opštine. U dolini potoka Krivaja i na brežuljcima Bačke lesne zaravni, na površini od 596km² živi zajedno više od 20 nacija.

Turističko – geografski položaj opštine je izuzetno povoljan, jer tu prolazi međunarodni put u pravcu sever – jug, autoput Koridor 10, međunarodna železnička magistrala Budimpešta – Beograd, kao i savremeni regionalni putevi.

Prema popisu stanovništva iz 2011. godine, opština je imala 34.088 stanovnika višenacionalnog sastava nastanjenih u 23 naseljena mesta, a sam grad Bačka Topola 14.991 stanovnika. U opštini su  u upotrebi su četiri zvanična jezika: srpski, mađarski, rusinski i slovački.

istorija_grada backa topolaTeritorija opštine je naseljena od praistorije o čemu svedoče i arheološke iskopine. U kasnijem periodu na ovim područjima su živeli Sarmati i Avari, a od 9-og veka Mađari. Prilikom iskopavanja, nađeni su ostaci naselja i groblja ovih naroda. U srednjem veku, na mestu današnje Bačke Topole, postojala je crkva pod nazivom Pustatemplom.

U pisanim izvorima bačkotopolski kraj se prvi put pominje 1462. godine, pod imenom Gybaych. Naselje sa nazivom Topola se pominje u turskim tefterima 1543. godine. Oblik Topoly nalazimo prvi put u popisu mesta Kaločke nadbiskupije potvrđenih kraljevskim zaštitnim pismom 1665. godine. Od kraja 17-og veka, do 1750. godine ova teritorija se pominje samo kao pustara.

U istoriji naselja 1750. godina predstavlja prekretnicu. Te godine, 15-og septembra, grof Antun Grašalković zadužuje slobodnjaka, Ferenca Čizovskog za naseljavanje bačkotopolske pustare. Pal Krai je za zasluge u borbama protiv Francuskih snaga 1800. godine, kao nagradu dobio Bačku Topolu. Porodica Krai počinje da razvija naselje, i već 1806. godine dobija status varošice, kao središta ovog kraja sa pravom održavanja vašara tri puta godišnje. Početkom 1849. godine, Bačka Topola je opljačkana i grad je delimično izgoreo. Nakon Mađarske revolucije, život se polako obnavljao. Grof Janoš Ziči, zet barona Kraia je – isplativši dugove svog tasta – 1852. godine preuzeo imanje. U drugoj polovini 19-og veka, grad se razvija, započeta je industrijalizacija. U to vreme najmarkantnija osoba Bačke Topole svakako je bio dr. Janoš Hadži, lekar i zapovednik vatrogasne jedinice.

Razvoj je tokom Prvog svetskog rata donekle usporen i delimično preusmeren. Trianonskim mirom je Bačka Topola potpala pod nadležnost Kraljevine SHS. U Drugom svetskom ratu 1941. godine, mađarske okupacione snage su ušle u Bačku i zadržale se do 1844. godine, kada partizani sa ruskim snagama oslobađaju i Bačku Topolu. Nakon Drugog svetskog rata razvoj Bačke Topole je doživeo korenite promene i krenuo novim pravcima. Počinje obimna izgradnja i snažna industrijalizacija, menja se i izgled i ambijent grada. Usled ratnih dešavanja 90-ih godina prošlog veka, razvoj je stagnirao, a grad i okolina su unazađeni za celu jednu deceniju. Danas opština Bačka Topola spada u srednje razvijene opštine Srbije.

Opština Bačka Topola se sastoji od 23 naselja.  Naseljena mesta: Pačir, Stara Moravica, Bački Sokolac, Tomislavci, Karađorđevo, Mali Beograd, Zobnatica, Mićunovo, Novo Orahovo, Obornjača, Kavilo, Svetićevo, Pobeda, Gunaroš, Bagremovo, Bogaraš, Njegoševo, Bačka Topola, Bajša, Panonija, Srednji Salaš, Gornja Rogatica, Krivaja.


Zobnatica

Zobnatica

Zobnatica se nalazi 5km severno od Bačke Topole. To je turistički kompleks sa dugom tradicijom i raznovrsnom ponudom atrakcija. Svakodnevno pruža obilje idealnih sadržaja ljubiteljima očuvane prirode, lova, ribolova, i naravno, konja. Poznata je po ergeli sa tradicijom odgoja rasnih konja dugom preko dve stotine godina.

Posetiocima se nudi turističko jahanje, škola jahanja, vožnja fijakerom.

Panonija

Panonija

Panonija se nalazi 12km jugozapadno od Bačke Topole. Sa nadmorskom visinom od 128m, treća je najviša tačka u Vojvodini posle Fruške Gore (539m) i Vršačkih planina (641m). Panonija je okružena parkovima i više liči na šumovito – planinski predeo nego na uobičajenu vojvođansku ravnicu. Zahvaljujući prijatnom ambijentu, Panonija je oaza mira i pruža mogućnost za opuštanje, šetnju i, zahvaljujući brojnim sportskim terenima, sport i rekreaciju. Na Panoniji se nalazi i kaštel plemićke porodice Falcione iz 1846. godine. Stanje kaštela je idealno, i svakodnevno je otvoren za posetioce. Pored naselja se nalazi veštačko jezero “Sava“ sa izgrađenim štrandom i mogućnošću za sportski ribolov.

Krivaja

Krivaja

Krivaja se nalazi 14km zapadno od Bačke Topole. Naselje liči na svojevrsni park, sa brežuljkastim, šumovitim zelenim površinama. Omiljeno je mesto izletnika. Kroz park, koji je pod zaštitom države, pešačkom stazom može se stići do veštačkog jezera “Moravica“. Na obali jezera postoji izgrađen deo za izletnike i kupače, kao i mogućnost za sportski ribolov. Na krivaji se nalazi i kaštel – letnjikovac porodice Fernbah sa kraja 19-og veka.

Bajša

Bajša

Bajša se nalazi 6km zapadno od Bačke Topole. Stanovništvo sela je višenacionalnog sastava. U Bajši već duže od 250 godina žive zajedno Mađari, Srbi i Slovaci. U etno kući posebno su uređene tri sobe prema tradiciji sela: mađarska, srpska i slovačka. Postoji mogućnost za bavljenje tradicionalnim rukotvorinama.

Stara Moravica

stara moravica

Stara Moravica se nalazi 17km severozapadno od Bačke Topole. Selo je 1786. godine naseljeno reformatorskim porodicama Nađkunšaga. Interesantno je da su stanovnici Stare Moravice 1896. godine među prvima podigli spomenik u čast Lajoša Košuta. Košutov kip u Staroj Moravici bio je sedmi spomenik postavljen u svetu. U selu, posetioci mogu pogledati i stalnu postavku lokalne Umetničke kolonije 9+1. U Staroj Moravici postoji mogućnost za lov i ribolov i degustaciju lokalnih vina i rakije.

Gornja Rogatica

gornja_rogatica

Selo je osnovano 1922. godine, raspolaže brojnim sportskim terenima i zelenim površinama, parkovima. Interesantno je da je pravoslavna crkva sagrađena za samo 96 dana 2010. godine.

Pačir

Pačir

Pačir se nalazi 20km severozapadno od Bačke Topole. Interesantno je da selo ima 4 crkve: katoličku, pravoslavnu, reformatorsku i baptističku. U Pačiru postoji lepo uređen lovački dom, a pored naselja i jezerce koje pruža mogućnost za sportski ribolov i izlete.

Gunaroš

gunaroš

Gunaroš se nalazi 16km jugoistočno od Bačke Topole. Prvi salaši su se pojavili u drugoj polovini 19-og veka. U tipičnom seoskom ambijentu većina stanovništva se bavi poljoprivredom. Nedaleko od Gunaroša se nalazi veštačko jezero Svetićevo, idealno mesto za izletnike i ribolovce. Na obali jezera stoji nekadašnji kaštel Engelman, trenutno napušten i u dosta lošem stanju. Kaštel je izgradila porodica Engelman početkom 20-og veka. Ova porodica je osnovala i obližnje naselje Pobeda. U blizini se nalazi i selo Kavilo u kojem je sedište Salašarskog pozorišta. Svake godine tokom leta pozorište ovde priprema i premijerno prikazuje novu predstavu, a kasnije gostuje i u manjim mestima Vojvodine.

Novo Orahovo

novo orahovo

Novo Orahovo se nalazi 12km istočno od Bačke Topole. Razvoj naselja počinje 1946. godine, kada u selo stižu rusinske porodice iz Ruskog Krstura. Veliki deo stanovništva i danas čine Rusini koji svoju kulturu i običaje čuvaju i neguju u okviru KUD Petro Kuzmjak. Novo Orahovo raspolaže još i sportskim terenima i letnjom binom, postoji mogućnost za sportski ribolov na rečici Čik i za lov. Lovačkim domom gazduje lokalno lovačko društvo.

Njegoševo

njgoševo

Njegoševo je naselje u Srbiji u opštini B. Topola. Prema popisu iz 2011. godine bilo je 534 stanovnika. Najveća farma podolskih goveda u našoj zemlji nalazi se nadomak Njegoševa. Od 400 grla koliko ih ima u Srbiji, polovina je na ovoj fami. Mada su nekada bile uglavnom radne životinje, meso im je uvek bilo cenjeno, najsličnije je mesu divljači. U njemu nema ni holesterola, ni drugih štetnih sastojaka.

Tomislavci

tomislavci

Tomislavci su naselje u središnjem delu opštine B. Topola. Udaljeni su oko 8km od B.Topole. Leže na lesnoj zaravni pored Široke doline, desne pritoke Krivaje. U selu se nalazi jedan park. Najzastupljenije su livadsko – pašnjačke zajednice, kao što su: hajdučka trava, livadska detelina, livadska žalfija, mlečika i dr. Selo nosi naziv Tomislavci po sinu kralja Aleksandra Karađorđevića. Selo ima po jedan fudbalski i košarkaški teren i novootvoreni teniski klub.

Bački Sokolac

bački sokolac

Malo vojvođansko selo u srcu Bačke, na raskrsnici puteva od N.Sada ka Subotici, pa na zapad ka Somboru. 9km je udaljeno od B.Topole. Geografski pripada Telečkoj visoravni, sa nadmorskom visinom preko 100m izdvaja se od većine sela ovog tipa.
Sokolćani se kao dogovoreno drže tradicionalnih običaja, programa i obeležavanja određenih datuma, ali isto tako lako prihvataju nove manifestacije, događaje i druženja. Dan sela, 22. maj, velika kotlićijada, prijatan skup za sve uzraste. Održava se kraj Doma Kulture.
Zbog odlične klime, zemljišta i biljaka, okruženje je bogato divljim životinjama.


Preuzeto sa :https://www.backatopola.org.rs/info/naselja/

Stara Pazova

Pazova (Stara) se prvi put pominje kao naselje 1716. godine. Sam naziv Pazova je najverovatnije izveden od reči pazuh, jer su tako Sloveni nazivali rimsku vojnu graničarsku visoravan između dve velike reke – Dunava i Save. Kultura bronzanog doba nazvana je “belegiška”po mestu u našoj opštini, zbog velikog broja arheološki nalazišta. Belegiš je jedno od najstarijih naselja, zabeležen je 1404. godine u kruševskom pomeniku kao posed porodice Morović.

Ovde su nastali rimski gradovi Burgena i Ritium. Vojka sam naziv mesta prvi put se pominje 1416.godine u jednom mađarskom dokumentu. Najstariji pravoslavni hram Prenosa moštiju Svetog oca Nikolaja nalazi se u Starim Banovcima a sagrađen je 1777. godine, a najstarija Rimokatolička crkva Rođenja Blažene Djevice Marije u Novim Banovcima sagrađena je pod pokroviteljstvo austrijske carice Marije Terezije 1766. godine i jedna je od najstarijih crkva ove veroispovesti u Vojvodini.

Najstarija crkva na Balkanu evangeličke veroispovesti  nalazi se u Staroj Pazovi, a sagrađena je 1788. godine.

Bez obzira na akt o toleranciji koji  nije dozvoljavao da nekatolici imaju zvonike, car Jozef II  je staropazovačkim Slovacima dozvolio da prvi u celoj tadašnjoj Habzburškoj monarhiji podignu zvonik na svojoj bogomolji. Naziv mesta Pazova, bez prefiksa “Stara”, postojao je sve dok Nemci 1792. godine nisu podigli novo naselje, jugoistočno od Stare Pazove, koje su iz zahvalnosti nazvali Nova Pazova, pošto su 1791. godine lepo primljeni u Staroj Pazovi, gde su prezimili pre nego što su otišli da grade novo naselje. Nova Pazova (Neu-Pasua) je bila prvo i najveće nemačko naselje u Sremu nastalo kolonizacijom podunavskih Švaba iz oblasti Baden-Virtenberg.

U Starim Banovcima je bilo 12 vodenica na obali Dunava još u 18. veku. Brojne su istorijske ličnosti rođene na teritoriji naše opštine: Evgenije Jovanović episkop gornjokarlovački, Kosta Ruvarac književnik, istoričar i kritičar, Aleksandar Nikolajević doktor hirurgije i akušerstva, Ljudmila Hurban književnik, publicista, glumica, Kosta Petrović profesor, muzejski radnik, istoričar, Vladimir Konštantin Hurban VHV evangelički sveštenik, književnik, glumac, reditelj, Dušan J. Popović istoričar, profesor univerziteta, Ferdinand – Ferdo Klaćik slovački učitelj, pedagog, dečiji pisac, lingvista i kulturni radnik, Sava Petrović, veleposednik, bankar, narodni poslanik, Kosta Tomašević osnivača FK “Crvena Zvezda” i reprezentativac Jugoslavije, Mira Brtka slikarka i rediteljka, Miloš Bakić savezni javni tužilac….

slos-golubinci

Dvorac Šlos – Golubinci

Najznačajnije zdanje je dvorac “Šlos” podignut 1767. godine u  Golubincima kao upravna zgrada namenjena za oficirske porodice.

U našem mestu, Golubincima boravio je vođa I srpskog ustanka vožd Karađorđe… a kroz legendu o Betovenu se provlači priča da je svoja  najbolja ljubavna dela možba baš ovde  napisao…

Od 1830. godine u Staroj Pazovi je postojala radionica za odmotavanje svilenih čaura, zbog veliko broja dudova i uzgajivača svilene bube. Od 19. veka čuvena je  bila Pazovačka pijaca, a naročito stočna i žitna. Pazovačka čitaonica osnovana je 12. jula 1878.godine. Već 1881. godine ovde je gostovala grupa glumaca iz Srpskog narodnog pozorišta. Zahvaljujući činjenici da je bila međunarodni železnički čvor, Stara Pazova je već 1883. godine postala varoš, a time i trgovačko jezgro Srbije i Ugarske. Prva vršalica parnjača u Vojku je stigla 1893.godine.

Od 1895. godine iz parnog mlina Stara Pazova se snabdevala električnom strujom za osvetljenje, tako da je osvetljenje dobila još pre mnogih svetskih gradova. Početkom 20. veka u Staroj Pazovi je bilo 5 ciglana. Od značajnijih građevina u Staroj Pazovi, koje i danas obeležavaju mesto iz 1905. godine su zgrada hotela i banke koje je podigao Nikola Petrović, jedan od najbogatijih velikoposednika u ovom delu Srema. Prva apoteka osnovana je 1909.godine u Novoj Pazovi. Fudbal se u Pazovi počeo igrati 1919.godine, a osnivači su bili omladinci i studenti. Godine 1928. u Staroj Pazovi izgrađen prvi Slovački narodni dom kao objekat i kao ustanova Slovaka u dijaspori. Mogao je da primi neverovatan broj gledalaca – 1300!

Godine 1929. Srez Stara Pazova kao upravna opština u okviru Dunavske Banovine imala je 16 upravnih opština. Od 1936. godine radila je fabrika za proizvodnju leda i sode zvana Ledara. Pazova je poznata  kao prva opština koja je daleke 1957. godine počela sa razvojem male privrede. Godine 1961. Stara Pazova postaje sedište opštine koje administrativno integriše osam naselja.

Prva radio stanica u Sremu “Radio Vojka” osnovana je 1967.godine. Zanimljivo je da na teritoriji opštine Stara Pazova postoji 19 sakralnih spomenika. U Surduku po kazivanju meštana kod današnje pravoslavne crkve nekada je bio zamak koji je gradio Zmaj – Despot Vuk (unuk Đurđa Brankovića) za koga se vezuju neke priče i gatanja.

srpska kuća fudbala

Srpska kuća fudbala 

Srpska kuća fudbala otvorena je 2011.godine i nalazi se u Staroj Pazovi. Prvi privatni muzej  u Srbiji neoavangardne umetnosti  “Macura” otvoren je 2008.godine i nalazi se u Novim Banovcima.

Na teritoriji opštine funkcioniše 51. sportska organizacija. Pazova je idealno mesto za bavljenje biznisom i sportom i turizmom. Skromno nosimo titulu jedne od najrazvijenih opština u zemlji.

Na teritoriji naše opštine  radi tri sportsko –  rekreativna centra. Poznati smo po velikom broju tradicionalnih manifestacija. Kroz našu opštinu prolazi Trans-evropska biciklistička maršruta «EuroVelo 6». Sa teritorije  opštine su fudbaleri Aleksandar Kolarov i Milivoje Ćirković,  teniser Dušan Lajović,  glumica Brankica Sebastijanović, košarkaš Dejan Majstorović….


 

Preuzeto sa : https://turizampazova.rs/